است ، به خلاف نماز كه در اوقات مخصوصه ادا مىشود . « 1 » [ بشير و نذير بودن پيغمبر براى همگان ] ( آيهء 19 و 20 و 21 و 22 و 23 ) ( وَ مَا يَسْتَوِى الْأَعْمَى وَ الْبَصِيرُ * وَ لَاالظُّلُمتُ وَ لَاالنُّورُ * وَلَا الظّلُّ وَ لَاالْحَرُورُ * وَ مَا يَسْتَوِى الْأَحْيَآءُ وَ لَاالْأَمْوَ تُ إِنَّ اللَّهَ يُسْمِعُ مَن يَشَآءُ وَ مَآ أَنتَ بِمُسْمِعٍ مَّن فِى الْقُبُورِ * إِنْ أَنتَ إِلَّا نَذِيرٌ ) لغت : ظِل يعنى سايه ، و حرور يعنى گرماى شديد كه در اثر تابش آفتاب باشد . تفسير : نابينا و بينا يكسان نيستند ( مؤمنان و كافران برابر نيستند ) ؛ و نه تاريكىها و روشنايى ( جهل و كفر و رذايل اخلاق و اعمال زشت با علم و ايمان و فضايل اخلاقى و اعمال صالحه ) ؛ و نه سايه و گرماى سوزان ( پاداش‌هاى نيك بهشت و رحمت و راحت و كيفرهاى سخت و عذاب جهنّم ) ؛ و نيز زندگانِ مغز و دل كه اهل ايمان‌اند و مردگان فكر و قلب كه اهل كفر و جهالت‌اند يكسان نيستند . إِنَّ اللَّهَ يُسْمِعُ . . . : بىترديد خداوند هر كس را بخواهد پس از پذيرش دعوت دين ، راه‌هاى تكامل دينى و انسانى را به او مىشنواند و تو هرگز اهل قبور را نمىتوانى شنواند . إِنْ أَنتَ إِلَّا نَذِيرٌ . . . : و تو انذاركننده‌اى بيش نيستى ( نه فعلًا مأمور به جنگ هستى و نه مأمورى كه كافران را بر انتفاع از سخن حق و ايمان اجبار نمايى ؛ بلكه فقط ابلاغ و انذار بر

--> ( 1 ) . مجمع البيان ، ج 4 ص 405 .